Evropa se okreće nuklearnoj energiji, ali postoji jedan veliki problem

Prema izvještaju organizacije GLOBSEC pod nazivom „From Plans to Reality: The Future of Nuclear Energy in Central Europe“, objavljenom prije nekoliko dana, nova analiza pokazuje da bi šest zemalja ovog regiona moglo osigurati više od polovine ukupnog novog nuklearnog kapaciteta potrebnog Evropskoj uniji do 2050. godine.

Prema procjenama Međunarodne agencije za energiju (IEA), Evropska unija treba povećati svoje nuklearne kapacitete za gotovo 40 gigavata kako bi ispunila preuzete klimatske ciljeve do sredine ovog stoljeća.

Detaljno praćenje projekata u Poljskoj, Češkoj, Slovačkoj, Mađarskoj, Rumuniji i Bugarskoj pokazuje da se u ovim zemljama planira 41 novi reaktor, ukupnog kapaciteta 24,3 gigavata, što je znatno više od polovine potrebnog proširenja. Ako bi svi planirani blokovi bili izgrađeni, njihova proizvodnja mogla bi pokriti čak 45 posto ukupne potrošnje električne energije u ovih šest zemalja iz 2025. godine.

Jaz između planova i izgradnje: najveći rizici u početnoj fazi

Uprkos ambicioznim ciljevima navedenim u nacionalnim energetskim i klimatskim strategijama, izvještaj GLOBSEC-a upozorava na ozbiljne rizike u realizaciji projekata:
- Samo 10 posto ukupno planiranih kapaciteta trenutno je u fazi fizičke izgradnje. Riječ je o reaktorima Paks 5 i 6 u Mađarskoj te Mochovce 4 u Slovačkoj.
- Trećina planiranih kapaciteta nalazi se u naprednoj fazi pripreme. Među tim projektima su Lubiatowo-Kopalino u Poljskoj, čija je izgradnja u međuvremenu počela i nalazi se u početnoj fazi građevinskih radova, zatim Dukovany 5 i 6 u Češkoj, Cernavodă 3 i 4 u Rumuniji te Kozloduj 7 u Bugarskoj.
- Više od polovine planiranih kapaciteta još je u početnoj fazi pripreme, u kojoj projekti najčešće i ostaju blokirani zbog prepreka u postupcima izdavanja dozvola i osiguravanju finansiranja.
Američki tehnološki primat i potpuni izostanak dobavljača iz EU

Jedan od najupečatljivijih nalaza izvještaja odnosi se na značajnu promjenu geopolitičke slike dobavljača nuklearne tehnologije u regionu.

Američki Westinghouse prednjači sa 6,8 gigavata planiranog kapaciteta kroz reaktore AP1000. Slijede GE Hitachi, s planiranim projektima u Poljskoj, i južnokorejski KHNP, koji je odabran za izgradnju novih blokova u češkom Dukovanyju.

Među svim potvrđenim projektima u regionu nema nijednog reaktorskog dizajna iz zemalja Evropske unije. Francuski EDF učestvovao je na tenderu u Češkoj, ali je izgubio od južnokorejskog konkurenta.

Ako se ovaj trend nastavi, jedan od rijetkih potencijalnih projekata u Srednjoj Evropi koji bi se mogao oslanjati na evropski dizajn jeste nuklearni projekat u Srbiji, u kojem je EDF s tehnologijom EPR ili EPR2 jedan od mogućih dobavljača.

Naravno, to zavisi i od toga smatramo li Srbiju dijelom Srednje Evrope. Granice ovog regiona nisu uvijek jasno određene, a često su podložne političkim tumačenjima. O ovoj temi bit će riječi i u posebnoj, detaljnijoj analizi, s obzirom na njen izuzetan značaj.

Drastičan pad ruskog udjela

Iako postojeću nuklearnu flotu regiona čini 19 reaktora ukupnog kapaciteta 11,7 gigavata, koji su uglavnom sovjetskog dizajna (VVER-440 i VVER-1000), ruska tehnologija učestvuje sa svega 10 posto u novim planiranim kapacitetima.

Riječ je uglavnom o ranije započetim projektima u Slovačkoj, čiji se reaktori upravo ovih sedmica puštaju u rad, te projektu Paks II u Mađarskoj.

Mali modularni reaktori (SMR): ograničen napredak u praksi

Iako se mali modularni reaktori (SMR) spominju u strateškim dokumentima svih šest zemalja, njihova realizacija u praksi još nije značajnije odmakla, prenosi Ekapija.

Od ukupnog planiranog kapaciteta, na male modularne reaktore otpada 6,2 gigavata, odnosno približno četvrtina. Međutim, svi potvrđeni SMR projekti nalaze se u najranijoj fazi pripreme.

Među njima su rumunski projekat NuScale u Doiceștiju, s ocjenom spremnosti 3/10, te poljski projekti kompanija GE Hitachi i Rolls-Royce, koji su ocijenjeni sa 2/10, odnosno 1/10.

Ipak, ove ocjene mogle bi biti prilično optimistične jer se zasnivaju na procjenama tehnološke spremnosti koje daju upravo kompanije koje razvijaju i proizvode ove reaktore.

Osim toga, ekonomska isplativost malih modularnih reaktora direktno zavisi od njihove serijske proizvodnje, odnosno takozvanog efekta flote. Takav model proizvodnje još nije zaživio ni u regionu ni na globalnom nivou. Trenutno se samo jedan SMR reaktor nalazi u fazi serijske proizvodnje.

Preporuke za uspješnu realizaciju projekata

Izvještaj donosi 17 ključnih preporuka, podijeljenih u četiri oblasti:

1. Strategija i planiranje: Uspostavljanje nadstranačkog konsenzusa, po uzoru na češko tijelo koje okuplja predstavnike različitih političkih opcija, kako političke promjene ne bi zaustavljale projekte čija realizacija može trajati i do dvije decenije. Preporučuje se i usklađivanje rokova izgradnje među susjednim zemljama kako bi se izbjeglo nadmetanje za ograničen broj stručnih radnika.

2. Regulatorni okvir: Povećanje finansiranja nacionalnih regulatornih tijela prije podnošenja formalnih zahtjeva za izdavanje dozvola, uvođenje zakonskih rokova za njihovo izdavanje i odustajanje od prakse uvođenja pretjerano strogih nacionalnih zahtjeva. Takva praksa, poznata kao „gold-plating“, posebno je izražena u Velikoj Britaniji, gdje nerazumno visoki sigurnosni standardi značajno povećavaju troškove dva nova projekta.

3. Državna pomoć i finansiranje: GLOBSEC poziva Evropsku uniju i Eurostat da unaprijed pojasne kako će se finansijski modeli izgradnje nuklearnih elektrana, čija vrijednost može premašiti pet posto BDP-a pojedine zemlje, tretirati u okviru pravila o javnom dugu i budžetskom deficitu.

4. Radna snaga i regionalna saradnja: Pravovremena reforma radnog i imigracionog zakonodavstva kako bi se olakšao dolazak stranih stručnjaka, kao i uspostavljanje trajnih regionalnih mehanizama za razmjenu iskustava.